6+1 πράγματα που κρατάω από το 2012

31/12/2012 by beautyworkshop.gr

Απόγευμα 31ης Δεκεμβρίου 2012 με φόντο τα Τζουμέρκα © beautyworkshop.gr

Απόγευμα 31ης Δεκεμβρίου 2012 με φόντο τα Τζουμέρκα © beautyworkshop.gr

Στο τέλος κάθε χρονιάς, όλοι συνηθίζουμε να κάνουμε απολογισμούς. Τους πιο πολλούς τους βρίσκουμε έτοιμους, σε περιοδικά, sites, στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Γίνονται από επαγγελματίες δημοσιογράφους που συνοψίζουν τις σημαντικότερες στιγμές του ρεπορτάζ τους, καλύπτοντας μια ευρεία γκάμα ενδιαφερόντων, από τις πολιτικές εξελίξεις μέχρι τη μουσική και τον αθλητισμό. Τους πιο προσωπικούς, τους κάνει ο καθένας μόνος του, προσδιορίζοντας τα δικά του συν και πλην της χρονιάς που πέρασε.

Αν και στο δικό μου ρεπορτάζ δεν συνηθίζεται να γίνονται απολογισμοί, φέτος, χάριν και του blog, σκέφτηκα πως δεν είναι κακή ιδέα. Έτσι, αποφάσισα να συνενώσω τους προσωπικούς και τους επαγγελματικούς μου απολογισμούς σε ένα post για τα πράγματα που κρατάω από ένα, ομογολουμένως, δύσκολο 2012.

Ένα (+1) άρωμα

Το άρωμα (Florabotanica του Οίκου Balenciaga) και το +1 (La Vie est Belle της Lancôme).

Για το δεύτερο έχω ήδη γράψει (δείτε εδώ), για αυτό περιορίζομαι να πω πως είναι ένα από τα πιο σημαντικά λανσαρίσματα -αν όχι το σημαντικότερο- της φετινής χρονιάς από κάθε άποψη (μάρκετινγκ, διαφημιστική καμπάνια, “πρόσωπο”), χωρίς να υστερεί στην ουσία, που είναι το ίδιο το άρωμα. Κατά τη γνώμη μου, ήδη κλασσικό.

Florabotanica, Balenciaga © beautyworkshop.gr

Florabotanica, Balenciaga © beautyworkshop.gr

Για το πρώτο, ας πούμε μερικά πράγματα σήμερα…

Το Florabotanica θα μπορούσε να λέγεται και “Τα παιχνίδια της ζωής”, αφού αποδείχθηκε, εκ των υστέρων φυσικά, το κύκνειο άσμα για τον εμπνευστή του και δημιουργικό σχεδιαστή του Οίκου Balenciaga, Nicolas Ghesquière.

Μόλις λίγο καιρό μετά το λανσάρισμα του Florabotanica, ο Oίκος ανακοίνωσε την αντικατάστασή του, μετά από 15 χρόνια ανεκτίμητης προσφοράς: ο Ghesquière, με το τρομακτικό ταλέντο του -για πολλούς, ο σημαντικότερος και πιο ταλαντούχος σχεδιαστής σήμερα-, πήρε ένα μεγάλο, αλλά πολυκαιρισμένο, γεμάτο σκόνη και ιστούς αράχνης όνομα (Balenciaga) και το έκανε συνώνυμο της κομψότητας, του στυλ και της πολυτέλειας.

Και δεν περιορίστηκε στη μόδα. Μετά από πολλά χρόνια απραξίας στην αρωματοποιία -το Cristobal (ανδρικό και γυναικείο, 1998 και 2000 αντίστοιχα) πέρασε μάλλον απαρατήρητο-, ο Ghesquière εκπλήσσει το 2010 με το λανσάρισμα του Balenciaga Paris, ενός πραγματικά εξαιρετικού αρώματος, με το οποίο ξεκίνησε την επαναφορά του Οίκου στην πρώτη γραμμή και της υψηλής αρωματοποιίας, θέση που στη μόδα κατείχε ήδη.

Ο ταλαντούχος σχεδιαστής επέβλεψε τα πάντα, από το χυμό του αρώματος, μέχρι το σχεδιασμό του μπουκαλιού και την καμπάνια, στην οποία κεντρικό πρόσωπο ήταν η καλή του φίλη Charlotte Gainsbourg. To άρωμα κατάφερε, πράγματι, να ταράξει τα νερά και να φέρει νέους καταναλωτές στη μάρκα, όμως ήταν μόνο το πρελούδιο αυτού που ο Ghesquière είχε στο μυαλό του για το αρωματικό portfolio του Οίκου: αν το Balenciaga Paris ήταν η αναβάθμιση από ποδηλατάκι με βοηθητικές ρόδες σε κανονικό αυτοκίνητο, τότε το Florabotanica ήταν η λιμουζίνα που ο Ghesquière θεωρούσε πως ταιριάζει στην ιστορία και το βάρος του ονόματος Balenciaga.

Και έχει απόλυτο δίκιο. Το Florabotanica είναι ένα εξαιρετικό άρωμα, στο οποίο είναι εμφανή τα πολυτελή συστατικά, αλλά και το “χέρι” μάστερ αρωματοποιού στη δομή του. Στο δελτίο τύπου διαβάζω πως δύο διάσημες “μύτες”, ο Olivier Polge και ο Jean- Christophe Hérault δούλευαν επί 4 χρόνια για να δημιουργήσουν αυτή τη σύνθεση, για την οποία κατέφυγαν σχεδόν στην αλχημεία: δημιούργησαν ένα τριαντάφυλλο-υβρίδιο το οποίο ονόμασαν Experimental Rose©, με προέλευση από την Τουρκία, αλλά και μια αποκλειστική φόρμουλα από ψυχοθεραπευτικά φυτά, η οποία επίσης εμπεριέχεται στο άρωμα.

Όσο για τη συμβατική δομή, έχει και αυτή “πειραχτεί”. Το άρωμα δεν διαθέτει κορυφή-μεσαίες νότες-βάση, τουλάχιστον όχι με την κλασική έννοια, αλλά καθορίζεται από 2 αρωματικές συμφωνίες: vetiver, κεχριμπάρι και καλάδιο “ανοίγουν” με ένταση το άρωμα, ενώ το Experimental Rose©, μαζί με γαρύφαλλο και μέντα το ανανεώνουν, δίνοντάς του μια μάλλον απρόσμενη, πιο “μαλακή”, αλλά εξίσου εντυπωσιακή συνέχεια.

Συνοπτικά, θα έλεγα πως είναι ένα από τα πιο ιδιαίτερα και επίμονα αρώματα που έχω φορέσει ποτέ. Σκεφτείτε την εξής εναλλαγή: ενώ στην αρχή κυριαρχεί το βετιβέρ και το κεχριμπάρι -σαν ένα δάσος μετά από καταιγίδα, όπου κυριαρχεί το άρωμα του νοτισμένου ξύλου-, μετά από λίγη ώρα είναι σαν να βγαίνετε από αυτό το δάσος και να βρίσκεστε στη μέση ενός ανθόκηπου με τριαντάφυλλα, γαρύφαλλα και μέντα… Και οι μυρωδιές έχουν την ίδια ένταση με αυτή που δίνει η φύση μετά τη βροχή.

Στο λανσάρισμα αυτό έχουν γίνει τα πάντα με μεγάλη προσοχή, από το σχεδιασμό του μπουκαλιού ως το πρόσωπο της καμπάνιας -είναι η κάπως ξυνή, αλλά μέγκα σταρ Kristen Stewart-, όμως θα τα αγνοήσω επιδεικτικά και θα μείνω στην ουσία: το Florabotanica είναι ένα άρωμα που με πείθει πως προσπαθεί -αν δεν το έχει καταφέρει ήδη- να ανοίξει έναν νέο οσφρητικό δρόμο στην αρωματοποιία, παρεμβαίνοντας τόσο στη δομή, όσο και στη φύση των συστατικών. Με μια κουβέντα, ένα εξαιρετικό άρωμα, ο ιδανικός επίλογος για τη συνεργασία του Nicolas Ghesquière με τον Οίκο Balenciaga, αντάξιο του ταλέντου και της πορείας του αυτά τα 15 χρόνια.

Μια γεύση
Το ταχίνι. Τα τελευταία δύο – τρία χρόνια, έχω βαρεθεί να ακούω για “μαγικούς” καρπούς και  superfoods με λιγότερο ή περισσότερο εξωτικά ονόματα, που χαρίζουν ενέργεια, “κόβουν” θερμίδες, ενισχύουν ανοσοποιητικά και δεν ξέρω τι άλλο!

Η ουσία είναι πως η ελληνική κουζίνα δεν χρειάζεται τέτοιου είδους ενισχυτικά, επειδή τα έχει ήδη. Αρκεί να τα ανακαλύψουμε. Το ταχίνι, ένα εκπληκτικό τρόφιμο, αν και όχι αρκούντως διαδεδομένο, είναι ένα από αυτά. Είναι από τα αγαπημένα μας οικογενειακώς και φέτος, προς μεγάλη μου ικανοποίηση, έμαθαν να το τρώνε και τα δύο παιδιά μου. Μέσα στην επόμενη χρονιά υπόσχομαι συνταγές που να το περιέχουν, αλλά και λεπτομέρειες για τη θρεπτική του αξία.

Μια ταινία
Το Skyfall. Και δεν είμαι Bondική. Όμως, αυτός ο Bond είχε κάτι που με συγκίνησε.
Ίσως η κούρασή του.
Ίσως η θυσία του -θύμα της κρίσης και αυτός, απαρνήθηκε το αγαπημένο του μαρτίνι και το έριξε στις μπύρες, προκειμένου να “πέσει” η χορηγεία.
Ίσως το εξαιρετικό τραγούδι της Adele.
Ίσως οι ρυτίδες της Dame Judi Dench, που μού επιβεβαίωσαν μία από χρόνια ειλλημένη απόφαση: να μην κάνω ποτέ οτιδήποτε επεμβατικό οποιουδήποτε είδους στο πρόσωπό μου.
Ίσως ο καρτουνίστικος “κακός” Javier Bardem…
Δεν ξέρω. Η ουσία είναι πως απόλαυσα το Skyfall όσο λίγες κινηματογραφικές ταινίες τα τελευταία χρόνια. Αν δεν το είδατε, το συστήνω ανεπιφύλακτα.

Μια μουσική
Ή καλύτερα, μια ολόκληρη αποκάλυψη. Φέτος, με τη βοήθεια του πολύ αγαπητού μου Ιωσήφ Καλαμαράκη (22:00-24:00 κάθε βράδυ στον Real FM) ανακάλυψα τον Parov Stelar, έναν μουσικό, επί κεφαλής του ομώνυμου group (The Parov Stelar Band), ο οποίος ζει και εργάζεται στο Linz της Αυστρίας και με τον τρόπο του θυμίζει σε όλους το αυτονόητο: Η μουσική δεν έχει σύνορα. Και αν αυτό που κάνεις είναι πραγματικά καλό, θα σε μάθει όλος ο κόσμος, ακόμα και αν έχεις επιλέξει να ζεις σε ένα χωριό στα βουνά.

Αν και η ευρύτερη αναγνωρισιμότητα για τον καλλιτέχνη ήρθε κυρίως από το φετινό Princess, προσωπικά ξεχωρίζω το υπέροχο Coco του 2009, στο οποίο βρίσκεται και το τραγούδι που έχω επιλέξει.

Ένα βιβλίο
Κατά καιρούς, μου συμβαίνει το εξής παράδοξο: το λογοτεχνικό βιβλίο που τυχαίνει να διαβάζω, με κάποιο τρόπο “ταιριάζει” στη φάση που βρίσκομαι. Οι περιπέτειες του ήρωα μπορεί να διαφωτίσουν μια κατάσταση που με απασχολεί, ή μπορεί ακόμα και να δω τη λύση, μέσα από κουβέντες, θυμοσοφίες και γνωμικά που λέγονται στη πλοκή. Αν και έπεσαν στα χέρια μου πολλά θαυμάσια βιβλία, νομίζω πως το παρελθόν έτος ανήκει δικαιωματικά στον Arturo Pérez-Reverte και τη “Βασίλισσα του Νότου”.

H Βασίλισσα του Νότου © beautyworkshop.gr

H Βασίλισσα του Νότου © beautyworkshop.gr

Μέσα από την ηρωίδα του, Τερέσα Μενθόδα, έμαθα να αναγνωρίζω την “Κατάσταση”, συμφιλιώθηκα με τις άλλες “εγώ” που με κοιτάνε έξω από μένα, συμφώνησα πως η τύχη ενός ανθρώπου μπορεί να είναι ένα άθροισμα από πολλές ατυχίες και έμαθα πως δεν είναι πάντα ο φόβος αυτός που σε σταματάει ή που σε πηγαίνει πίσω, αλλά μπορεί να είναι αυτός που σε οδηγεί να πηγαίνεις ασταμάτητα μπροστά. Τέλος, διαπίστωσα για άλλη μια φορά αυτό που, κατά βάθος, όλοι γνωρίζουμε: οι κύκλοι πρέπει να κλείνουν και οι παλιοί λογαριασμοί να πληρώνονται.

Ένα εξαιρετικό βιβλίο -παρεμπιπτόντως, έμαθα και το γιατί οι δυτικές κοινωνίες, με την τωρινή τους δομή, δεν πρόκειται ποτέ να πολεμήσουν αποτελεσματικά τα καρτέλ των ναρκωτικών. (εκδόσεις Πατάκη)

Μια επέτειος
Ο διάσημος Ιαπωνικός Οίκος Shiseido κι εγώ έχουμε μακρά ιστορία, που ξεκινά από το πρώτο άρωμα που αγόρασα ποτέ (το σωτήριον έτος 1992) και φορούσα για πάνω από 10 χρόνια. Ήταν το Feminité du Bois, μια εκπληκτική σύνθεση-έμπνευση του τότε δημιουργικού διευθυντή της Shiseido Serge Lutens και του διάσημου αρωματοποιού και στενού συνεργάτη του Christopher Sheldrake (στο αριστουργηματικό αυτό άρωμα, όπως και σε άλλα κλασσικά αρώματα, θα επανέλθω με σχετικό post).

Έκτοτε παρακολουθώ στενά τη μάρκα, τα τελευταία χρόνια και επισήμως, λόγω επαγγέλματος, όμως, όσο κι αν προσπαθώ, δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική. Αγαπώ Shiseido και χαίρομαι που κάθε νέο λανσάρισμα αποδεικνύεται άξιο του ονόματος, το οποίο φέτος γιορτάζει τα 140 του χρόνια.

Για τα προϊόντα που συνοδεύουν τους εορτασμούς για την επέτειο δεν θα μιλήσω σήμερα. Σε αυτό το post θα περιοριστώ σε μια εξαιρετική ιδέα, την οποία χορηγεί η Shiseido, στο πλαίσιο της ενίσχυσης νέων καλλιτεχνών -λίγοι γνωρίζουν πως η μάρκα υπήρξε η πρώτη παγκοσμίως που απέκτησε τμήμα Διαφήμισης εν έτει 1916, το οποίο στελέχωναν, μάλιστα, γνωστοί καλλιτέχνες της εποχής. Αυτός ο έμπρακτος σεβασμός προς το αισθητικό-καλλιτεχνικό κομμάτι της βιομηχανίας της ομορφιάς εξηγεί την διαχρονικά συνεκτική εικόνα της μάρκας, η οποία είναι από τις πλέον αναγνωρίσιμες διεθνώς.

Η συγκεκριμένη διαφημιστική αφίσα για το μακιγιάζ του Οίκου χρονολογείται από το 1924 © beautyworkshop.gr

Η συγκεκριμένη διαφημιστική αφίσα για το μακιγιάζ του Οίκου χρονολογείται από το 1924.

Ο διαγωνισμός «Shiseido ART Contest» είναι, κατά έναν τρόπο, ένας φόρος τιμής σε αυτό το παρελθόν και έχει σκοπό να υποστηρίξει νέους καλλιτέχνες και δημιουργούς, οι οποίοι καλούνται μέσα από την τέχνη και τη δημιουργικότητα τους να αντικατοπτρίσουν τον κόσμο της Shiseido, την ιδιαίτερη φιλοσοφία της, τις αξίες της, αλλά και την Ιαπωνική κουλτούρα.

Το ζητούμενο από τους καλλιτέχνες είναι να εκφράσουν ο καθένας με τον μοναδικό του τρόπο τρεις έννοιες-κλειδιά που αποτελούν τη βάση της φιλοσοφίας της Shiseido και της Ιαπωνικής κουλτούρας: Ομορφιά, «Omotenashi» (σύνθετη έννοια, η οποία εμπεριέχει και την έννοια της φιλοξενίας), Δυισμός.

Οι δημιουργοί που θα λάβουν μέρος πρέπει να είναι ηλικίας 18 έως 30 και να είναι φοιτητές ή απόφοιτοι καλλιτεχνικής σχολής, ενώ οι τομείς δημιουργίας είναι η ζωγραφική, η φωτογραφία, τα comics και η γραφιστική.

Για περισσότερες πληροφορίες που αφορούν τον ελληνικό διαγωνισμό, μπορείτε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα http://www.shiseidoartcontest.gr, λαμβάνοντας υπόψη πως η λήξη της προθεσμίας για την υποβολή αίτησης είναι στις 15 Φεβρουαρίου 2013.

Μια απόφαση
Ο καθένας μας, όσο και αν δεν το παραδεχτεί ποτέ δημοσίως, γνωρίζει πολύ καλά τα αδύναμα σημεία του. Το δικό μου (ή μάλλον, ένα από τα δικά μου) είναι πως δεν είμαι ο τύπος που πρωτοπορεί. Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν είμαι αυτή που θα βρει -ή θα μπορέσει να διακρίνει- το νέο μονοπάτι στο αδιέξοδο. Δεν είμαι ο τύπος που θα γεννήσει το εντελώς καινούργιο. Μέχρι στιγμής, τουλάχιστον.

Από την άλλη μεριά, όμως, εάν δω τη χαραμάδα, μπορώ να γκρεμίσω τον τοίχο. Μπορεί να μην κάνω την αρχή, αλλά, εφόσον τη δω -ή μου τη δείξουν-, αναλαμβάνω τη συνέχεια, τόσο στο σχεδιασμό όσο και στην υλοποίηση. Και εκεί ξυπνάει η δημιουργικότητα και η φαντασία μου.

Το blog ήταν για μένα μια τέτοια περίπτωση. Αν δεν είχαν υπάρξει οι συνάδελφοι με τα δικά τους blogs, αμφιβάλλω αν θα είχε ξυπνήσει ποτέ μέσα μου η επιθυμία να ξεκινήσω κι εγώ το δικό μου. Φυσικά, έβαλαν το χεράκι τους και οι βίαιες ανακατατάξεις στον ευρύτερο χώρο των ΜΜΕ που ώθησαν όλους μας να επαναπροσδιορίσουμε τον εαυτό μας σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο, όμως το παράδειγμα των συναδέλφων ήταν οπωσδήποτε πιο ισχυρό. Έτσι, στο beautylicious.gr της Ιλιάδας, το beautystories.gr της Μαρίας, το beautydiaries.gr της Έφης, το mystyleforecast.com της Αννούσας, το typemystyle.com της Κορίνας, το beautyco-co.com της Μάνιας, το πιο φρέσκο fab247.gr της Σοφίας, προστέθηκε και αυτό εδώ: ένα μικρό εργαστήρι ομορφιάς για όλα τα πράγματα μιας καθημερινότητας που μπορεί -και πρέπει- να έχει τις ομορφιές της, παρά τις δυσκολίες.

Από τον παραπάνω κατάλογο των συναδέλφων λείπει μία (ελπίζω να μην έχω ξεχάσει κάποια άλλη, και αν ναι, απολογούμαι προκαταβολικά!), στην οποία νιώθω την ανάγκη να πω ένα προσωπικό ευχαριστώ. Η Τζούλια Κυριλή (beautyblog.gr) γνωρίζει από πρώτο χέρι πως χρειάζεται ένα ιδιαίτερο είδος ταλέντου να επιμένεις στα δικά σου επιχειρήματα όταν οι άλλοι λένε τα πολύ πειστικά και άκρως λογικοφανέστερα δικά τους. Επίσης, έχει το συνήθειο να σου λέει αυτό που σκέφτεται, που ίσως σκέφτεσαι κι εσύ αλλά δεν θες να το παραδεχθείς. Σε κάθε περίπτωση, ένα κομμάτι της δημιουργίας του beautyworkshop.gr της οφείλεται και την ευχαριστώ για αυτό. Εκτός από τις ευχές μου για το νέο της εγχείρημα, έχω να πω μόνο ένα: Let the web do the job…

Υ.Γ.1 Υπάρχουν 2 ακόμα άνθρωποι στους οποίους οφείλεται το υπόλοιπο κομμάτι της δημιουργίας του beautyworkshop.gr., ο G. με την υπομονή του και η Νονά Μίνα με την ουσιαστική χείρα βοηθείας σε όλα τα τεχνικά θέματα. Όμως, για αυτούς τους δύο, ένα μόνο ευχαριστώ δεν είναι αρκετό, οπότε επιφυλάσσομαι να επανέλθω στο μέλλον.

Υ.Γ.2 Εκτός από όλα αυτά που σκοπεύω να κρατήσω από τη χρονιά που φεύγει, υπάρχει και κάτι που θέλω να το αφήσω εκεί που κάθεται, να το πάρει μαζί του το 2012, με τις ευχές μου: είναι η κατάχρηση της έκφρασης “τα φέρνω δύσκολα” και όλων των παραλλαγών, όπως “τα βγάζω πέρα δύσκολα” κλπ.

Οι περισσότεροι ξεβολευτήκαμε πολύ λόγω της κρίσης. Χάσαμε εισόδημα -δουλεμένο, όχι χαρισμένο-, αλλάξαμε, αναγκαστικά, συνήθειες, βρεθήκαμε με άνεργους στην οικογένεια, και προσαρμόσαμε τον τρόπο ζωής μας στα νέα δεδομένα. Όμως ΔΕΝ τα φέρνουμε δύσκολα -και δεν μιλώ από θέση ισχύος. Είχα την ατυχία να είμαι από τους πρώτους που “το είδα να έρχεται”, όταν το έντυπο στο οποίο είχα μόλις πάρει “μεταγραφή” έκλεισε αιφνιδιαστικά τον Ιανουάριο του 2008, πολύ πριν οι περισσότεροι αντιληφθούν τί μας περιμένει. Και έκτοτε, δουλεύω μεν, αλλά με μια συνεχόμενη μείωση εισοδήματος, η οποία, ειδικά φέτος, φέρνει στο μυαλό ποσοστό έκπτωσης σε bazaar. Παρόλα αυτά, δεν διανοούμαι να πω “τα φέρνω δύσκολα”.

Αναλογιζόμενη τι βιώνουν πολλοί άνθρωποι γύρω μου, θεωρώ πως η κατάχρηση αυτής της έκφρασης από όλους ανεξαιρέτως είναι τουλάχιστον προσβολή προς άτομα και οικογένειες οι οποίες ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ τσακίστηκαν από την κρίση, βιώνουν δραματικά τις συνέπειές της και, ναι, τα φέρνουν δύσκολα, εντελώς, μα εντελώς κυριολεκτικά.

Με όλες μου τις ευχές για το 2013,

Χαριτωμένη

Advertisements

BW Topics

BW Archives

BW Calendar

December 2012
M T W T F S S
« Nov   Jan »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

BW on Skype: BeautyWorkshop.gr

All about BW

beautyworkshop.gr

beautyworkshop.gr

beautyworkshop.gr is a (very) personal blog on beauty –the beauty hidden in bottles and perfumes, but also the other side of it, the one you discover in a great song, a well-cooked meal, a book you don’t want to stop reading or a conversation with a person that loves his or her job.

View Full Profile →

The Idle Cooperative

Σκέψεις - Απόψεις - Εμπειρίες

The Fragrant Man

Fragrant Thoughts, Fragrant Journeys, Perfume Personalities, Interviews and Private Collections from Around the World

A Man's World

Man stuff and things you should know.

iphigeneia panetsou

A fine WordPress.com site

my gourmet nightmare

delectable recipes for sensitive foodies

Bold Athens

Explore your city

The Curly Sue

pop culture/nasty stuff

Mamatsita

Homemade recipes-Homemade Fun

Don't give a SHIRT

My style, my fashion, my passion

meanwhile

"Social misery has inspired the comfortably-off with the urge to take pictures, the gentlest of predations, in order to document a hidden reality, that is, a reality hidden from them. Gazing on other people's reality with curiosity, with detachment, with professionalism, the ubiquitous photographer operates as if that activity transcends class interests, as if its perspective is universal. In fact, photography first comes into its own as an extension of the eye of the middle-class flâneur, whose sensibility was so accurately charted by Baudelaire. The photographer is an armed version of the solitary walker reconnoitering, stalking, cruising the urban inferno, the voyeuristic stroller who discovers the city as a landscape of voluptuous extremes… The flâneur is not attracted to the city's official realities but to its dark seamy corners, the neglected populations—an unofficial reality behind the façade of bourgeois life that the photographer 'apprehends,' as a detective apprehends a criminal."

ΒΙΒΛΙΟΑΝΙΧΝΕΥΤΗΣ

Απευθυνόμαστε σε ανθρώπους που αγαπούν τα βιβλία: Παλαιά (σπάνια, δυσεύρετα, εξαντλημένα, μεταχειρισμένα), και καινούργια. Διαθέτουμε σήμερα, τα βιβλία που θα ψάχνετε αύριο.

Ephemeron

Παρατηρώντας τη βιομηχανία του εφήμερου

η Μπουρού

Μπουρού η (Charonia Tritonis) μεγάλο κοχύλι που χρησιμοποιείται ως τηλεβόας.Λέγεται επίσης κόχυλας,κήρυκας,τσαμπούνα και κόργιαλος.

Αναγεννημένη

"Και το ξερό κεφάλι μου μυαλό ποτέ δε βάζει, όσο τα πόδια μου βαστούν, στο δρόμο θα με βγάζει"

Σχόλια για in my closet

life is beautiful…the only thing we need is to know the techniques!

Follow us or DIE!

Everything is DONE to satisfy YOU!

%d bloggers like this: