Ο Maupassant στη Βενετία

28/01/2013 by beautyworkshop.gr

Η διεύθυνση φωτογραφίας είναι του Τάσσου Βρεττού, ενώ οι φωτογραφίες για Δ. Τύπου και πρόγραμμα είναι του Αχιλλέα Χαρίτου, ο οποίος επιμελήθηκε και το μακιγιάζ της παράστασης.

Η διεύθυνση φωτογραφίας είναι του Τάσσου Βρεττού, ενώ οι φωτογραφίες για Δ. Τύπου και πρόγραμμα είναι του Αχιλλέα Χαρίτου, ο οποίος επιμελήθηκε και το μακιγιάζ της παράστασης.

Την προηγούμενη εβδομάδα βρέθηκα σε έναν πολύ αγαπημένο μου, και οικείο πλέον χώρο, τον Ελληνικό Κόσμο της οδού Πειραιώς, για να παρακολουθήσω μια παράσταση που μου κέντρισε την περιέργεια από την πρώτη στιγμή. Σημείο συνάντησης το τεράστιο Κτήριο 56, το οποίο έχει καταληφθεί πλήρως από την ομάδα naan και τη σκηνοθέτη Φρόσω Λύτρα.

Το κτήριο 56 είναι ένας ενιαίος χώρος με ύψος τριόροφου και μοιάζει με μεγάλη αποθήκη, είναι, δηλαδή, ιδανικό για να φιλοξενηθεί μια παράσταση η οποία έχει στόχο φιλόδοξο: να «ξεναγήσει» το θεατή της σε όλες τις αισθήσεις και όλες τις μορφές τέχνης. To Έργο-Μέσο για να υλοποιηθεί αυτή η ξενάγηση είναι κείμενα (μικρές ερωτικές ιστορίες) του Guy de Maupassant, τα οποία μετέτρεψε σε θεατρικό λόγο ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος (αν σας θυμίζει κάτι το όνομα, είναι επειδή υπογράφει τα τραγούδια της Νατάσας Μποφίλιου).

Το καλαίσθητο πρόγραμμα του έργου είναι από τις εκδόσεις Άπαρσις.  © beautyworkshop.gr

Το καλαίσθητο πρόγραμμα του έργου είναι από τις εκδόσεις Άπαρσις. © beautyworkshop.gr

Για τον Maupassant
Πριν σας πως για την παράσταση, είναι, νομίζω απαραίτητο να πούμε δύο λόγια για τον συγγραφέα, με τον οποίο «γνωρίστηκα» ως μαθήτρια της Γαλλικής Ακαδημίας Αθηνών, αλλά εκτίμησα ως συγγραφέα αρκετά χρόνια αργότερα: O Guy de Maupassant ανήκει στους «καταραμένους» της παγκόσμιας λογοτεχνίας, αυτούς που, για να δημιουργήσουν, ήταν απαραίτητο να τους αγγίξει η σκοτεινή πλευρά.

Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες μεγάλωσε ήταν ιδεώδεις για να εξελιχθεί σε συγγραφέα: ο πατέρας ήταν απών και η μητέρα δεσποτική, εξαιρετικά καλλιεργημένη, νευρασθενική (είχε κάνει άπειρες απόπειρες αυτοκτονίας) και στενή φίλη του Gustave Flaubert. Διάσημος ήδη, χάρη στο μυθιστόρημά του «Madame Bovary», ο Flaubert υπήρξε η μεγάλη τύχη, και συνάμα ατυχία για τον Maupassant. Όσο ζούσε, ήταν πνευματικός πατέρας για τον νεαρό, ο μόνος άνθρωπος που προσπάθησε να τον διδάξει πειθαρχία. Όμως, δυστυχώς για τον Maupassant, πέθανε νωρίς, πυροδοτώντας, άθελά του, την παράνοια και τις παντός είδους διαταχές και ψυχώσεις που φώλιαζαν στο μυαλό του νεαρού συγγραφέα και περίμεναν μια καλή αφορμή για να αναδυθούν.

Πολλοί λένε πως η πορεία του Maupassant θα ήταν διαφορετική, αν ο Flaumbert είχε ζήσει περισσότερα χρόνια. Ίσως να μην είχε κολλήσει σύφιλη, ίσως να μην είχε κάνει τόσο προκλητική ζωή, ίσως να μην είχε καταρρεύσει μετά τον εγκλεισμό και τον θάνατο του αδερφού του σε ψυχιατρείο. Το σίγουρο είναι πως όλες αυτές οι συνθήκες οδήγησαν στην παραγωγή του μεγαλύτερου μέρους του λογοτεχνικού του έργου, το οποίο χρονολογείται μετά το 1880 (έτος θανάτου του Flaubert).

O Maupassant εξοικειώθηκε νωρίς με την παράνοια και χάρις σε αυτήν ή εξαιτίας της έζησε διπλή ζωή: την ημέρα ήταν ο κυνικός μπον βιβέρ, το χαϊδεμένο παιδί της υψηλής κοινωνίας του Παρισιού που λάτρευε τις φάρσες και τη νύχτα ο φοβισμένος νεαρός που βασανιζόταν από χρόνια αϋπνία, είχε παραισθήσεις, νευρική διαταραχή και εξάρτηση από ουσίες.
O Maupassant πέθανε στα 43, αφήνοντας πίσω του ένα δύσκολα ερμηνεύσιμο λογοτεχνικό έργο, το οποίο τεχνικά δεν ανήκει σε κάποιο συγκεκριμένο ρεύμα. Παρόλα αυτά, τα περισσότερα κείμενά του μπορούν να θεωρηθούν ρεαλιστικά, με τάση εμβάθυνσης στην ψυχική διάθεση των ηρώων.

φωτό: Αχιλλέας Χαρίτος

φωτό: Αχιλλέας Χαρίτος

φωτό: Αχιλλέας Χαρίτος

φωτό: Αχιλλέας Χαρίτος

Για την παράσταση
Επτά από τα διηγήματα αυτού του συγγραφέα διάλεξε η Φρόσω Λύτρα για να φτιάξει μια παράσταση και τα έδεσε σε κείμενο ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος.

Αν έπρεπε να δώσω την περιγραφή της παράστασης με λίγες λέξεις, θα έλεγα πως η σκηνοθέτις διάλεξε 6 διηγήματα 2 ρόλων (ένας άνδρας και μια γυναίκα στο καθένα), στα οποία πρωταγωνιστούν άνθρωποι του Maupassant (φίλοι, γνωστοί, ήρωες των μυθιστορημάτων του) και τα έδεσε με ένα έβδομο, στο οποίο κυριαρχεί ο ίδιος ο συγγραφέας. Σε κάθε ένα από αυτά τα διηγήματα πρωταγωνιστεί επίσης μια αίσθηση και μια μορφή τέχνης (ζωγραφική, φωτογραφία, θέατρο, γλυπτική, χορός και video art), ενώ ο συγγραφέας «υπάρχει» ως συνδετικός κρίκος σε όλες τις ιστορίες.

Η πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα είναι πως οι ιστορίες αυτές εξελίσσονται σε διαφορετικά σκηνικά –υπάρχουν 6 θεματικά σκηνικά, διαδοχικά εγκατεστημένα, στην λογική των εικαστικών εγκαταστάσεων (art installations)- και οι θεατές προχωρούν μαζί με τους ήρωες από το ένα σκηνικό στο άλλο, άλλοτε όρθιοι, και άλλοτε καθισμένοι σε στοίβες από δεμένα περιοδικά που εκτελούν χρέη καθισμάτων.

Με αιχμή του λόγου του την διαρκώς επαναλαμβανόμενη φράση “Ο κόσμος δεν είναι παρά ένα διαστρεβλωμένο παιχνίδι των αισθήσεων”, ο συγγραφέας προσπαθεί να δώσει απάντηση στο ερώτημα: πόσο αληθινά είναι όλα αυτά που ζούμε; Ζούμε αλήθειες ή είμαστε δέσμιοι των αισθήσεών μας που παίζουν το δικό τους παιχνίδι;

Ο Δημήτρης Γεωργαλάς είναι ο Maupassant και έχει, κατά τη γνώμη μου, τον πιο απαιτητικό ρόλο της παράστασης: είναι υποχρεωμένος να προσπαθήσει να εξηγήσει όλες τις αισθήσεις, πριν παραδοθεί στην τρέλα. Το ερμηνευτικό κρεσέντο όμως βρίσκεται στο κέντρο της παράστασης, με τους Κωνσταντίνο Γιαννακόπουλο – Γωγώ Καρτσάνα ως Κόμη και Κόμισσα που αλλάζουν τους μεταξύ τους ρόλους, γευόμενοι ένα ψέμα.

Η εξαιρετική σκηνογραφία είναι του Μανώλη Παντελιδάκη, με τη συνεργασία πολλών, ταλαντούχων καλλιτεχνών. © beautyworkshop.gr

Η εξαιρετική σκηνογραφία είναι του Μανώλη Παντελιδάκη, με τη συνεργασία πολλών, ταλαντούχων καλλιτεχνών. © beautyworkshop.gr

© beautyworkshop.gr

© beautyworkshop.gr

Είναι, νομίζω, η πρώτη φορά που παρακολουθώ μια θεατρική παράσταση η οποία έχει ενσωματώσει τόσες άλλες μορφές τέχνης στη ροή της, όχι ως συνοδευτικές, αλλά ως αναπόσπαστα κομμάτια. Από αυτήν και μόνο την οπτική, η «’Αλλη αίσθηση» είναι μια παράσταση που αξίζει τον κόπο να δει κανείς, γιατί κάνει μια πραγματικά καινοτομική και ολοκληρωμένη θεατρική πρόταση, υποδειγματικά υλοποιημένη. Ως προς το κείμενο, έχω την αίσθηση πως αποδίδει όσο καλύτερα μπορεί τη βαθιά διαταραγμένη φύση του Maupassant. Λαμβάνοντας, δε, υπόψη πως ο Maupassant δεν ήταν θεατρικός συγγραφέας, τα κείμενά του δεν διευκολύνουν το θεατρικό λόγο και πως η φύση της δουλειάς του αποτελεί αντικείμενο μελέτης ακόμα και σήμερα, θεωρώ πως ο Ευαγγελάτος έχει κάνει πολύ καλή δουλειά.

To Bottega Veneta είναι το πρώτο γυναικείο άρωμα του ομώνυμου Ιταλικού Οίκου © beautyworkshop.gr

To Bottega Veneta είναι το πρώτο γυναικείο άρωμα του ομώνυμου Ιταλικού Οίκου © beautyworkshop.gr

Bottega Veneta
Βγήκα από το θέατρο με μια αίσθηση πληρότητας: η παράσταση πετυχαίνει να καλύψει όλες τις αισθήσεις (στο σκηνικό υπήρχε άφθονο αλάτι, οπότε, υποσυνείδητα κάλυπτες και την αίσθηση της γεύσης), εκτός, ίσως, από την όσφρηση. Αυτήν την αίσθηση είχα φροντίσει να την καλύψω μόνη μου, και ευτυχώς, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, με το κατάλληλο άρωμα: το Bottega Veneta, το πρώτο γυναικείο άρωμα του ομώνυμου Ιταλικού Οίκου υψηλής ραπτικής.

O Οίκος είναι διάσημος για τα πολυτελή δερμάτινα ρούχα και αξεσουάρ του, συνεπώς, το δέρμα δεν θα μπορούσε να λείπει από το πρώτο του άρωμα  © beautyworkshop.gr

O Οίκος είναι διάσημος για τα πολυτελή δερμάτινα ρούχα και αξεσουάρ του, συνεπώς, το δέρμα δεν θα μπορούσε να λείπει από το πρώτο του άρωμα © beautyworkshop.gr

H Βενετία, με τη θανατερή ατμόσφαιρά της, που για αιώνες προσπαθεί να την καμουφλάρει πίσω από ξέφρενα αποκριάτικα πάρτυ, ταιριάζει γάντι με την προσωπικότητα του Maupassant. Ακριβώς όπως το νέο άρωμα του Οίκου Bottega Veneta έδεσε ιδανικά με την παράσταση: φανταστείτε ένα παλιό αρχοντικό των αρχών του προηγούμενου αιώνα, με ξύλινα πατώματα, βιβλιοθήκες που φτάνουν ως το ταβάνι, γεμάτες με δερματόδετα βιβλία και ένα ανοιχτό παράθυρο, από το οποίο έρχεται αεράκι από τον κήπο στον οποίο υπάρχει φρεσκοποτισμένο γρασίδι και βρύα. Είναι το σπίτι που έδωσε την έμπνευση για το νέο άρωμα, στο οποίο θα μπορούσε να έχει ζήσει ο Maupassant, βιώνοντας όλες τις εντάσεις, τους τρόμους, τους εφιάλτες αλλά και τους μεγάλους έρωτες, τις συγκινήσεις και τη δημιουργία, που προσπαθεί να αποδώσει η παράσταση.

 © beautyworkshop.gr

© beautyworkshop.gr

Το Bottega Veneta δεν είναι ένα ακόμα chypre άρωμα. Με σαφείς αναφορές στην ιστορία του Οίκου, ο οποίος είναι διάσημος για τις υπερπολυτελείς δερμάτινες δημιουργίες του, το άρωμα έχει ευδιάκριτες νότες από δέρμα (παρόλο που το δέρμα δεν αναφέρεται στην επίσημη λίστα με τα συστατικά του…) και δύο διαφορετικούς τύπους πατσουλί στη βάση, που δίνουν διάρκεια στην συγκεκριμένη αίσθηση. Περγαμόντο, ροζ πιπέρι και γιασεμί αποτελούν τις αρχικές νότες, όμως η διακριτική μυρωδιά του δέρματος είναι διάχυτη:
Φανταστείτε να φοράτε ένα δερμάτινο παλτό, το οποίο έχετε τυλίξει όλο το βράδυ με γιασεμί και φλούδες περγαμόντου.

Φορούσα το άρωμα στον χέρι, στον αυχένα, και λίγο στις ρίζες των μαλλιών, έτσι, κάθε φορά που σηκωνόμασταν για να παρακολουθήσουμε την επόμενη σκηνή του έργου, το άρωμα ερχόταν σε κύματα με την κίνηση των μαλλιών μου και μάλλον συνέβαλε με τον τρόπο του στο να έχω μια ακόμα πιο θετική εικόνα για την παράσταση που παρακολούθησα.

Το άρωμα, τεχνικά, δεν είναι ολοκαίνουργιο (κυκλοφόρησε το φθινόπωρο του ’11), όμως, μέχρι τώρα μπορούσε να το βρει κανείς αποκλειστικά στις boutiques Bottega Veneta, σε συλλεκτικά αριθμημένα μπουκάλια Murano. Για το 2013, η εταιρεία αποφάσισε να επιτρέψει πιο διευρυμένη διανομή, και σε  προσιτή τιμή (όταν πρωτοκυκλοφόρησε, υπήρχε μόνο σε parfum έκδοση και  λόγω του murano μπουκαλιού και των premium συστατικών, κόστιζε κοντά στα 300 ευρώ).

Τέλος, αξίζει να αναφέρω πως ο δημιουργός του είναι o Michel Almairac, ένας άνθρωπος που θέλω πολύ να γνωρίσω κάποια στιγμή, γιατί έχει φτιάξει δύο από τα ωραιότερα αρώματα που έχω μυρίσει την τελευταία 10ετία, το Burberry Body (EdT) και το Eau de Chloé, στα οποία θα αναφερθώ εκτενώς σε προσεχές post.

Υ.Γ. Αν και το Ghost των MechAnimal δεν μοιάζει στο soundtrack της παράστασης, νομίζω πως αποδίδει, χάρις στη φωνή του Freddie F, πολύ καλά το feeling της. (O νέος δίσκος του group κυκλοφορεί από την Inner Ear)

Με την καλημέρα μου,
Χαριτωμένη

Advertisements

BW Topics

BW Archives

BW Calendar

January 2013
M T W T F S S
« Dec   Feb »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

BW on Skype: BeautyWorkshop.gr

All about BW

beautyworkshop.gr

beautyworkshop.gr

beautyworkshop.gr is a (very) personal blog on beauty –the beauty hidden in bottles and perfumes, but also the other side of it, the one you discover in a great song, a well-cooked meal, a book you don’t want to stop reading or a conversation with a person that loves his or her job.

View Full Profile →

The Idle Cooperative

Σκέψεις - Απόψεις - Εμπειρίες

The Fragrant Man

Fragrant Thoughts, Fragrant Journeys, Perfume Personalities, Interviews and Private Collections from Around the World

A Man's World

Man stuff and things you should know.

iphigeneia panetsou

A fine WordPress.com site

my gourmet nightmare

delectable recipes for sensitive foodies

Bold Athens

Explore your city

The Curly Sue

pop culture/nasty stuff

Mamatsita

Homemade recipes-Homemade Fun

Don't give a SHIRT

My style, my fashion, my passion

meanwhile

"Social misery has inspired the comfortably-off with the urge to take pictures, the gentlest of predations, in order to document a hidden reality, that is, a reality hidden from them. Gazing on other people's reality with curiosity, with detachment, with professionalism, the ubiquitous photographer operates as if that activity transcends class interests, as if its perspective is universal. In fact, photography first comes into its own as an extension of the eye of the middle-class flâneur, whose sensibility was so accurately charted by Baudelaire. The photographer is an armed version of the solitary walker reconnoitering, stalking, cruising the urban inferno, the voyeuristic stroller who discovers the city as a landscape of voluptuous extremes… The flâneur is not attracted to the city's official realities but to its dark seamy corners, the neglected populations—an unofficial reality behind the façade of bourgeois life that the photographer 'apprehends,' as a detective apprehends a criminal."

ΒΙΒΛΙΟΑΝΙΧΝΕΥΤΗΣ

Απευθυνόμαστε σε ανθρώπους που αγαπούν τα βιβλία: Παλαιά (σπάνια, δυσεύρετα, εξαντλημένα, μεταχειρισμένα), και καινούργια. Διαθέτουμε σήμερα, τα βιβλία που θα ψάχνετε αύριο.

Ephemeron

Παρατηρώντας τη βιομηχανία του εφήμερου

η Μπουρού

Μπουρού η (Charonia Tritonis) μεγάλο κοχύλι που χρησιμοποιείται ως τηλεβόας.Λέγεται επίσης κόχυλας,κήρυκας,τσαμπούνα και κόργιαλος.

Αναγεννημένη

"Και το ξερό κεφάλι μου μυαλό ποτέ δε βάζει, όσο τα πόδια μου βαστούν, στο δρόμο θα με βγάζει"

Σχόλια για in my closet

life is beautiful…the only thing we need is to know the techniques!

Follow us or DIE!

Everything is DONE to satisfy YOU!

%d bloggers like this: