Έχει η Ινδία περγαμόντο;

05/02/2013 by beautyworkshop.gr

Αυτή η εποχή είναι η χαρά του γλυκού κουταλιού: τα εσπεριδοειδή, με έμφαση στο λατρεμένο περγαμόντο, μαζεύονται ή μαζεύτηκαν τις προηγούμενες μέρες και έχουν ήδη γίνει ή πρόκειται να γίνουν πεντανόστιμο γλυκάκι. Σε αυτό το post όμως, δεν θα σας δώσω συνταγή για γλυκό κουταλιού…

Ερχόμενοι οι γονείς μου από το εξοχικό πριν λίγες μέρες, έφεραν μαζί τους ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά 11 κιλά βιολογικό περγαμόντο, κατευθείαν από τον κήπο μας. “Βλέπεις, θαύμα έγιναν”, έλεγε η περήφανη μαμά μου και έστρωσε στην γραμμή παραγωγής τον πατέρα μου, πριν καν προλάβει να σκεφτεί να διαμαρτυρηθεί, για να τα πλύνουν, να τα καθαρίσουν και να τα κάνουν γλυκό (η διαδικασία απέδωσε πάνω από 6 κιλά, εκ των οποίων, μέχρι το Πάσχα αναμένεται να μην έχει μείνει ούτε υποψία).

Όπως έβγαζαν το ξύσμα και είχε μοσχοβολήσει όλο το σπίτι, ρώτησα τη μαμά μου τι σκοπεύει να το κάνει. “Το θες; Πάρτο!”, μου λέει και μου δίνει στο χέρι ένα μικρό μπολ με τουλάχιστον μισό κιλό ξύσμα περγαμόντου (ακέρωτο και αράντιστο, απευθείας από τον κήπο μας, όπως προανέφερα).

Δεν είπα λέξη, πήγα στο σπίτι μου με το ξύσμα ανά χείρας και εξαφανίστηκα στα ενδότερα της κουζίνας.

© beautyworkshop.gr

© beautyworkshop.gr

Το μυαλό μου είχε μπει στη μαγειρική του φάση και δούλευε πυρετωδώς, αν και δεν ήμουν σίγουρη πως δούλευε προς τη σωστή κατεύθυνση… “Θα κάνω τσάτνευ! Δηλαδή, όχι ακριβώς τσάτνευ, χωρίς ζουμερά φρούτα γίνεται τσάτνευ; Δεν γίνεται, όμως θα γίνει κάτι που του μοιάζει… και θα είναι καυτερό, οπωσδήποτε. Με άφθονο μπούκοβο και πολύ πικάντικο. Και θα δοκιμάσω και το νέο γκαράμ μασάλα που πήρα προχθές. Να ταιριάζουν, τώρα, όλα αυτά μαζί ή τζάμπα το ρεύμα; Ξεκίνα και βλέπουμε…”

Όλη αυτήν την επιθυμία για πειραματισμό, δεν την ξύπνησε μόνο το περγαμόντο. Έχω μεγάλη αγάπη στη μυρωδιά και στη γεύση των μπαχαρικών που ξεκινά, στην κυριολεξία από τα γεννοφάσκια μου! Το σωτήριο έτος 1975 οι γονείς μου πήγαν μήνα του μέλιτος στην εξωτική Ιταλία, και γυρίζοντας, έφεραν μαζί τους ένα μίξερ μπαχαρικών μάρκας Girmi. Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, η μαμά μου πάντα αγόραζε ολόκληρα μπαχαρικά και έκοβε à la carte την ποσότητα που χρειαζόταν κάθε φορά. Το σπίτι μύριζε πάντα φρεσκοκομμένα μπαχαρικά και προφανώς εκεί οφείλω την αδυναμία που έχω στα ανατολίτικα αρώματα.

Το μίξερ αυτό “ζούσε” μέχρι πριν από 2-3 χρόνια που κάηκε το μοτέρ του και στάθηκε αδύνατο να βρούμε ανταλλακτικά. Περιττό να πω πως στο σπίτι έπεσε πένθος. Ελάχιστες φορές έχω δει τη μαμά μου τόσο στεναχωρημένη. Όμως, δεν μπορώ να πω πως δεν την καταλαβαίνω: το τέλος του μίξερ ήταν ένα ιδιότυπο τέλος εποχής για εκείνη. Και κάθε τέλος είναι επώδυνο με τον τρόπο του.

Σκεφτείτε, λοιπόν, την ταύτιση όταν διάβασα ένα εξαιρετικό βιβλίο, το οποίο αν και έχει κυκλοφορήσει από το 1995, έπεσε στα χέρια μου μόλις πριν από λίγες μέρες.

Η συγκεκριμένη έκδοση είναι η πρώτη (από το 1996) και την βρήκα σε παλαιοβιβλιοπωλείο. Κυκλοφορεί με το ίδιο εξώφυλλο από τις εκδόσεις Ψυχογιός. © beautyworkshop.gr

Η συγκεκριμένη έκδοση είναι η πρώτη (από το 1996) και την βρήκα σε παλαιοβιβλιοπωλείο. Κυκλοφορεί με το ίδιο εξώφυλλο από τις εκδόσεις Ψυχογιός. © beautyworkshop.gr

Από το πρώτο του κεφάλαιο, το άρωμα της Ινδίας ήταν μέσα στα ρουθούνια μου: “Ο Τελευταίος Στεναγμός του Μαυριτανού” του Salman Rushdie είναι ένα ογκώδες, πολυπρόσωπο μυθιστόρημα που μοσχομυρίζει πιπέρι, κύμινο και γλυκάνισο. Πραγματεύεται την ιστορία τριών γενεών μιας ισχυρής οικογένειας στην Ινδία που πλούτισε χάρη στο εμπόριο μπαχαρικών. Όλα τα μέλη της οικογένειας ζουν με μεγάλα πάθη και τελικά καταστρέφονται από αυτά, ενώ, κατά τη διάρκεια της αφήγησης, τα μπαχαρικά παρεισφρύουν αριστοτεχνικά σε βαθμό που τα γευόμουν και τα μύριζα, σελίδα με τη σελίδα.

Και δεν περιορίζονται στο φαγητό. Τα μπαχαρικά έχουν τη θέση τους κυριολεκτικά σε κάθε γωνιά του βιβλίου, από το ατελιέ της μητέρας-διάσημης ζωγράφου Αουρόρα ντα Γκάμα μέχρι το πολυτελές γραφείο του μεγιστάνα πάτερ φαμίλια Αβραάμ Ζογκόιμπι, για να θυμάται, λέει, από που ξεκίνησε η οικογένεια.

Μπαχαρικό απ’ άκρη σ’ άκρη, βιβλίο ιδανικό για να σας ανοίξει την όρεξη και τα μάτια -αν και ο Rushdie δεν φημίζεται για την ιστορική του ακρίβεια, το βιβλίο διατρέχει ένα μεγάλο κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας της Ινδίας, δίνοντας μια καλή εικόνα του κοινωνικού της ιστού, τουλάχιστον ως την προηγούμενη δεκαετία.

Θα ήθελα να βρω ένα καινούργιο μιξεράκι μπαχαρικών -να κάνω δώρο και ένα στη μαμά μου-, αλλά ουδείς γνωρίζει αν κυκλοφορεί κάτι τέτοιο στην αγορά και από ποια εταιρεία. Το έχω αναζητήσει σε κάθε μικρό και μεγάλο μαγαζάκι ηλεκτρικών, αλλά τζίφος.

Εν τω μεταξύ, όσο σκέφτομαι πιθανές χρήσεις για το πικάντικο περγαμόντο μου, μπορεί να βάλω και ένα κουταλάκι στο γλάσο του επόμενου κέικ σοκολάτα που θα φτιάξω. Αλήθεια, να έχουν περγαμόντο στην Ινδία…;

Πικάντικο περγαμόντο

500 γρ. ξύσμα περγαμόντου

150 γρ. ζάχαρη (αν έχετε καστανή ακόμα καλύτερα)

150 ml λευκό ξύδι (αν μπορείτε να βρείτε ρωσικό λευκό ξύδι, ακόμα καλύτερα)

1 μέτριο κρεμμύδι κομμένο σε λεπτές φετούλες

3-4 σκελίδες σκόρδο κομμένες σε λεπτές φετούλες

2 κ. γ. αλάτι

3 κ.σ. γκαράμ μασάλα*

2 κ.σ. μπούκοβο

Για το σιρόπι: 150 γρ. ζάχαρη και 100 ml νερό

*Το γκαράμ μασάλα είναι ένα μείγμα μπαχαρικών που χρησιμοποιείται πολύ στην Ανατολή, κυρίως στην Ινδική κουζίνα. Κοστίζει από 1,20 ως 1,50 ευρώ και το προμηθεύομαι από μικρά μαγαζάκια του κέντρου και ένα ινδικό παντοπωλείο στον Πειραιά. Εναλλακτικά, μπορείτε να φτιάξετε το δικό σας μείγμα, ανακατεύοντας όσα μπαχαρικά έχετε στο σπίτι, από γλυκάνισο και κανέλλα ως γαρίφαλλο και κύμινο και σπάζοντάς τα στο γουδί ή στο μπλέντερ. Δεν θα είναι γκαράμ μασάλα, αλλά τη δουλειά του θα την κάνει!

© beautyworkshop.gr

© beautyworkshop.gr

Διαδικασία
* Βάζετε το ξύδι και τη ζάχαρη στην κατσαρόλα. Ζεσταίνετε σε μέτρια φωτιά μέχρι να διαλυθεί κάπως.

* Προσθέτετε το σκόρδο και το κρεμμύδι.

* Ανακατεύετε, χαμηλώνετε λίγο τη φωτια, κλείνετε την κατσαρόλα και τα αφήνετε να βράσουν για 10 λεπτά.

* Προσθέτετε τα μπαχαρικά, το μπούκοβο και το αλάτι. Aνακατεύετε για ένα λεπτό και ρίχνετε το ξύσμα περγαμόντου.

* Ανακατεύετε για 2-3 λεπτά, μέχρι να πάρει το μείγμα ομοιόμορφο χρώμα.

* Χαμηλώνετε άλλο λίγο τη φωτιά και το αφήνετε να σιγοβράσει και να εξατμίσει τα νερά του για 30 λεπτά περίπου (αν δείτε ότι κολλάει, χαμηλώστε άλλο λίγο το μάτι).

* Φτιάχνετε το σιρόπι και το ρίχνετε στο μείγμα.

* Ανακατεύετε 2-3 φορές, ανεβάζετε λίγο τη θερμοκρασία στο μέτριο για 2 λεπτά και μετα κλείνετε εντελώς το μάτι, αφήνοντας την κατσαρόλα ανοιχτή.

* Αφού κρυώσει εντελώς, βάζετε το μείγμα σε αποστειρωμένα βαζάκια. Διατηρείται εντός ή εκτός ψυγείου (όταν ανοιχτεί το κάθε βαζάκι θα πρέπει να μπει οπωσδήποτε στο ψυγείο).

Το ξύσμα δεν έχει τόσα υγρά για να μπορέσει να γίνει ένα κλασσικό τσάτνευ, και η όλη διαδικασία θα σας δώσει ένα αρκετά πιο άνυδρο, καυτερό και πικάντικο ενισχυτικό γεύσης. Αν θέλετε να μοιάζει περισσότερο με τσάτνευ, βάζετε περισσότερα κρεμμύδια (τουλάχιστον 3 μεγάλα), διπλάσιο σιρόπι και, μετά το ξύσμα, ρίχνετε στην κατσαρόλα 2 κουταλιές της σούπας μαρμελάδα, κατά προτίμηση μαρμελάδα εσπεριδοειδών (μανταρίνι, πορτοκάλι ή λεμόνι).

Χρησιμοποιήστε το για να ενισχύσετε με μια καυτερο-πικάντικη νότα οποιαδήποτε σάλτσα, μαρινάδα ή κρεατικό κατσαρόλας και προσοχή στην ποσότητα: αν δεν είστε πολύ των πικάντικων, ένα κουταλάκι του γλυκού αρκεί για όλο το φαγητό, στο οποίο δεν θα προσθέσετε πιπέρι ή οτιδήποτε άλλο καυτερό. Αν τα πικάντικα σας αρέσουν, πειραματιστείτε στην αρχή με μικρή ποσότητα, και αυξήστε κατά βούληση.

Από την προηγούμενη εβδομάδα που το έφτιαξα, το χρησιμοποίησα σε κιμά για γιουβαρλάκια -πάντα “πειράζω” αυτή τη συνταγή, συνήθως με κρόκο Κοζάνης, όμως και με το περγαμόντο μια χαρά έγινε-, και σε κοτόπουλο λεμονάτο κατσαρόλας. Σούπερ!

Υ.Γ. Ο Ravi Shankar, που έφυγε λίγο πριν τις γιορτές, δεν ήταν μόνο ο σπουδαιότερος μουσικός της σύγχρονης Ινδίας. Ήταν κάτι πολύ περισσότερο από αυτό: ήταν ο πολιτισμικός πρεσβευτής αυτής της τεράστιας, αλλά συχνά ακατανόητης για τους Δυτικούς χώρας. Ένας πρεσβευτής που μιλούσε για τη δική του Ινδία με έναν οικείο τρόπο, φέρνοντας τους “ξένους” ένα βήμα πιο κοντά στον πολιτισμό της. Το παρόν κομμάτι λέγεται Ragas και περιέχεται στο άλμπουμ Passages, στο οποίο συνυπάρχει με τον μεγαλοφυή Philip Glass. Το Passages ήταν ένα από τα πρώτα βινύλια που αγόρασα όταν ήμουν στο γυμνάσιο (το μακρινό 1990) και πιστεύω πως πρόκειται για από έναν από τους καλύτερους δίσκους του 20ου αιώνα.

Με την καλημέρα μου,
Χαριτωμένη

Advertisements

BW Topics

BW Archives

BW Calendar

February 2013
M T W T F S S
« Jan   Mar »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728  

BW on Skype: BeautyWorkshop.gr

All about BW

beautyworkshop.gr

beautyworkshop.gr

beautyworkshop.gr is a (very) personal blog on beauty –the beauty hidden in bottles and perfumes, but also the other side of it, the one you discover in a great song, a well-cooked meal, a book you don’t want to stop reading or a conversation with a person that loves his or her job.

View Full Profile →

The Idle Cooperative

Σκέψεις - Απόψεις - Εμπειρίες

The Fragrant Man

Fragrant Thoughts, Fragrant Journeys, Perfume Personalities, Interviews and Private Collections from Around the World

A Man's World

Man stuff and things you should know.

iphigeneia panetsou

A fine WordPress.com site

my gourmet nightmare

delectable recipes for sensitive foodies

Bold Athens

Explore your city

The Curly Sue

pop culture/nasty stuff

Mamatsita

Homemade recipes-Homemade Fun

Don't give a SHIRT

My style, my fashion, my passion

meanwhile

"Social misery has inspired the comfortably-off with the urge to take pictures, the gentlest of predations, in order to document a hidden reality, that is, a reality hidden from them. Gazing on other people's reality with curiosity, with detachment, with professionalism, the ubiquitous photographer operates as if that activity transcends class interests, as if its perspective is universal. In fact, photography first comes into its own as an extension of the eye of the middle-class flâneur, whose sensibility was so accurately charted by Baudelaire. The photographer is an armed version of the solitary walker reconnoitering, stalking, cruising the urban inferno, the voyeuristic stroller who discovers the city as a landscape of voluptuous extremes… The flâneur is not attracted to the city's official realities but to its dark seamy corners, the neglected populations—an unofficial reality behind the façade of bourgeois life that the photographer 'apprehends,' as a detective apprehends a criminal."

ΒΙΒΛΙΟΑΝΙΧΝΕΥΤΗΣ

Απευθυνόμαστε σε ανθρώπους που αγαπούν τα βιβλία: Παλαιά (σπάνια, δυσεύρετα, εξαντλημένα, μεταχειρισμένα), και καινούργια. Διαθέτουμε σήμερα, τα βιβλία που θα ψάχνετε αύριο.

Ephemeron

Παρατηρώντας τη βιομηχανία του εφήμερου

η Μπουρού

Μπουρού η (Charonia Tritonis) μεγάλο κοχύλι που χρησιμοποιείται ως τηλεβόας.Λέγεται επίσης κόχυλας,κήρυκας,τσαμπούνα και κόργιαλος.

Αναγεννημένη

"Και το ξερό κεφάλι μου μυαλό ποτέ δε βάζει, όσο τα πόδια μου βαστούν, στο δρόμο θα με βγάζει"

Σχόλια για in my closet

life is beautiful…the only thing we need is to know the techniques!

Follow us or DIE!

Everything is DONE to satisfy YOU!

%d bloggers like this: