Η Ηλέκτρα ταιριάζει στον Armani

03/05/2013 by beautyworkshop.gr

Οι φωτογραφίες με ατάκες κάνουν θραύση τελευταία -όσοι έχετε λογαριασμό στο Twitter ή στο Facebook, σίγουρα έχετε κάνει like, share κλ.π. σε κάποια από αυτές. Μια από τις πιο δημοφιλείς είναι η εξής: Η φωτογραφία δείχνει ένα γλυκύτατο κοριτσάκι – κινούμενο σχέδιο και γράφει “Θα τα παρατήσω όλα και θα γίνω πριγκήπισσα”.

Πριν από λίγες μέρες, λοιπόν, η 6χρονη κόρη μου, που, σημειωτέον, δεν έχει λογαριασμό στο Twitter ή στο Facebook, έκανε μια βαρυσήμαντη δήλωση:

“Μαμά, το αποφάσισα. Θα παραιτηθώ από άνθρωπος. Λέω να γίνω νεράιδα”.

Ήθελα τόσο πολύ να γελάσω, αλλά συγκρατήθηκα με κόπο. Η ίδια ήταν σοβαρότατη και με διάθεση να το κουβεντιάσουμε. Όταν τη ρώτησα για ποιο λόγο θέλει να γίνει νεράιδα, η απάντηση ήταν λογική: Επειδή οι νεράιδες πετάνε και δεν έχουν να σκεφτούν τι παπούτσια  θα βάλουν (αν μπορούσε να περπατάει πάντα χωρίς παπούτσια, θα το έκανε), και επειδή φοράνε πολύ ωραία ρούχα με μακριές φούστες (έχει μεγάλη αδυναμία στα “μάξια”, όπως τα λέει).

Κι ενώ έσπαγα το κεφάλι μου να καταλάβω πως της ήρθε, η ίδια μου έλυσε την απορία: είχε βρει στο τραπεζάκι του σαλονιού το πρόγραμμα από την φετινή παράσταση του Εθνικού Θεάτρου “Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα” του Eugene O’Neill. Αν και δεν είδε λαμπερά χρώματα, και οι φωτογραφίες είναι μάλλον σκοτεινές, η μικρή εντυπωσιάστηκε πολύ από τα επιβλητικά ρούχα της παράστασης, που θυμίζουν περισσότερο Ευρωπαϊκή Αυτοκρατορική αυλή της εποχής του Διαφωτισμού, παρά Αμερική του Εμφυλίου (η εποχή στην οποία εκτυλίσσεται η πλοκή του έργου).

Φωτογραφία από το πρόγραμμα της παράστασης © beautyworkshop.gr

Φωτογραφία από το πρόγραμμα της παράστασης © beautyworkshop.gr

Το πρωταγωνιστικό δίδυμο Πρωτόπαππα - Καραμπέτη δίνει ρέστα © beautyworkshop.gr

Το πρωταγωνιστικό δίδυμο Πρωτόπαππα – Καραμπέτη δίνει ρέστα © beautyworkshop.gr

Ο Χρήστος Στέργιογλου είναι έξοχος στο ρόλο του επιστάτη © beautyworkshop.gr

Όλοι οι ηθοποιοί υπηρετούν εξαιρετικά ένα πολύ δύσκολο έργο. Ο Χρήστος Στέργιογλου (φωτογραφία) είναι έξοχος στο ρόλο του επιστάτη © beautyworkshop.gr

Ίσως η καλύτερη παράσταση της χρονιάς, και σίγουρα μια από τις καλύτερες που έχω δει γενικότερα, η “Ηλέκτρα” του Γιάννη Χουβαρδά καταφέρνει αυτό που ελάχιστες παραστάσεις κάνουν με επιτυχία: αναβιώνει με σύγχρονο τρόπο ένα κλασσικό κείμενο, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί τον διαχρονικό του χαρακτήρα. Εύκολο να το λέει κανείς, σχεδόν ακατόρθωτο στην πράξη: τα αχαρακτήριστα ανεβάσματα που έχει δει κατά καιρούς η Επίδαυρος αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Λίγα λόγια για το έργο
Η “Ηλέκτρα” του O’Neill είναι η κόρη της οικογένειας Μάνον, η Λαβίνια (Βίνι), η οποία έχει παθολογική αγάπη στον πατέρα της, σχεδόν μισεί τη μητέρα της και έχει αυτοχρηστεί θεματοφύλακας της οικογένειας, κυρίως όσο ο πατέρας της λείπει στον πόλεμο. Στην υποψία πως η μητέρα της έχει εραστή, παίρνει την κατάσταση στα χέρια της, προσπαθώντας να διατηρήσει το όνομα της φαμίλιας, και αδιαφορώντας πλήρως για τις επιθυμίες των υπόλοιπων μελών. Η Βίνι είναι σκληρή, απόλυτη, ανελέητη. Η πραγματικότητα πρέπει να προσαρμοστεί σε αυτό που έχει εκείνη στο μυαλό της. Κι αν είναι δύο διαφορετικά πράγματα, ε, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα.

Στην πορεία προς την αποκατάσταση της προσωπικής της ηθικής τάξης, η Βίνι σπέρνει πτώματα. Κι όσο οι υπόλοιποι πεθαίνουν, τόσο εκείνη εξελίσσεται σε έναν ευτυχισμένο άνθρωπο. Όχι επειδή χαίρεται με τον θάνατο καθ’ αυτόν, όσο επειδή τα κουτάκια μπαίνουν στη θέση τους, χωρίς να διασαλεύονται οι ισορροπίες: καλύτερα να έχει μια μητέρα νεκρή, παρά φευγάτη με τον εραστή της. Απλά.

Ουσιαστικά, η Λαβίνια είναι ο αυταρχικός (και λίγο σκοτεινός) εαυτός που όλοι έχουμε μέσα μας, έστω και ανενεργό: ας το παραδεχτούμε, όλοι θα θέλαμε να περνάει αδιαπραγμάτευτα το δικό μας, να επιβάλλουμε τις λύσεις μας, παρά να δεχόμαστε τις λύσεις των άλλων. Και μπορεί η σκληρότητά της να φαίνεται ακατανόητη, όμως δεν είναι και τόσο. Για εκείνη, απλώς όλοι παίρνουν στο τέλος αυτό που τους αξίζει.

Το τραγικό αστείο είναι πως εκείνη διεκδικεί για τον εαυτό της αυτό που θεωρεί ανεπίτρεπτο να έχουν οι άλλοι: μια ευτυχισμένη ζωή -αυτός είναι ίσως ο μόνος κοινός άξονας ανάμεσα σε όλους τους ήρωες του Eugene O’Neill. Όσο άσχημη κι αν είναι η ζωή τους, όσο θλιβερά τα γεγονότα που τους συμβαίνουν, στο βάθος όλοι επιθυμούν να ευτυχήσουν.

Προφανώς, ο O’Neill δεν της δίνει την ικανοποίηση (θα ήταν σκανδαλώδες αν το έκανε). Αντίθετα, εδώ υπάρχει “λύτρωση”. Μετά από ένα φεγγάρι ευτυχίας, η Λαβίνια βυθίζεται και πάλι στο προσωπικό της τέλμα, ακολουθεί απαρέγκλιτα τη βαριά μοίρα των Μάνον και ενδύεται το πένθος, που, τελικά, τόσο πολύ της πάει.

© beautyworkshop.gr

© beautyworkshop.gr

© beautyworkshop.gr

© beautyworkshop.gr

Το πανέμορφο κτήριο του Τσίλλερ, όπου στεγάζεται το Εθνικό Θέατρο © beautyworkshop.gr

Το πανέμορφο κτήριο του Τσίλλερ, όπου στεγάζεται το Εθνικό Θέατρο © beautyworkshop.gr

Είχα πρωτοδιαβάσει το έργο όταν ήμουν στο Λύκειο (για πολλά χρόνια, προτιμούσα να διαβάζω ένα θεατρικό έργο, παρά να το βλέπω δραματοποιημένο. Ακόμα και τώρα, σπάνια βλέπω παράσταση αν δεν έχω διαβάσει πριν το κείμενο). Σύμφωνα με τη δική μου διανομή, η ιδανική Λαβίνια θα ήταν η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, και στο ρόλο της λαμπερής μητέρας της, της Κριστίν, θα ήταν η Όλγα Πολίτου -όσοι το έχετε διαβάσει, μην μου πείτε πως δεν θα ήταν ένας killer συνδυασμός!

Στη φετινή παράσταση του Εθνικού, η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη πρωταγωνιστεί μεν, αλλά όχι ως Λαβίνια. Έχει το ρόλο της Κριστίν, και η Μαρία Πρωτόπαππα σηκώνει το βάρος της Βίνι. Για τις εξαιρετικές τους ερμηνείες δεν έχω λόγια. Η κυρία Καραμπέτη δεν με έχει απογοητεύσει σε καμία από τις παραστάσεις που την έχω δει να πρωταγωνιστεί, όσο για την Μαρία Πρωτόπαππα, δίνει ρέστα σε έναν από τους πιο δύσκολους ρόλους του λεγόμενου “κλασσικού” ρεπερτορίου.

Κανονικά, δεν θα ενθάρρυνα ανθρώπους που δεν έχουν ένα μίνιμουμ θεατρικής εξοικείωσης να δουν Eugene O’Neill. Είναι βαρύς, στενάχωρος, και πολλοί σκηνοθέτες, στην προσπάθειά τους να δείξουν ότι τον κατάλαβαν, τον μαυρίζουν ακόμα περισσότερο με βαρύγδουπες σκηνοθεσίες. Εδώ ακριβώς έγκειται η σκηνοθετική υπεροχή του Χουβαρδά: με ένα ευφάνταστο τέχνασμα -βάζει 4 ηθοποιούς σε ρόλο του θεατή και στη συνέχεια τους εντάσσει στο έργο- καταφέρνει να εξηγήσει, μέσα από το δικό τους στόμα, τις αποχρώσεις, τις μεταπτώσεις, τις αγωνίες και την πάλη που δίνουν οι ήρωες με τον εαυτό τους, με το πεπρωμένο τους και φυσικά ο ένας με τον άλλο. Στην παράσταση, οι “θεατές” – ηθοποιοί, διαβάζουν τις επεξηγηματικές σημειώσεις του ίδιου του O’Neill, συζητάνε μεταξύ τους για τους ήρωες, σχολιάζουν, όπως ακριβώς θα έκανε ο καθένας από εμάς με τον διπλανό του, αν επιτρεπόταν το κουβεντολόι την ώρα της παράστασης. Και όλα αυτά, χωρίς την παραμικρή παρέμβαση στην πλοκή. Περιττό να πω πως οι 2 1/2 ώρες που διαρκεί η παράσταση φεύγουν σαν νεράκι.

Με πολύ μεγάλη χαρά έμαθα πως, λόγω της πολύ αυξημένης ζήτησης, η παράσταση πήρε παράταση ως τις 19 Μαΐου. Προλαβαίνετε να κλείσετε θέση εδώ.

Idole d’ Armani
Όσο παρακολουθούσαμε την παράσταση, έφερνα και ξανάφερνα τον καρπό κοντά στη μύτη μου και δεν μπορούσα να μην σκέφτομαι πως το άρωμα που είχα φορέσει εκείνη την ημέρα, ταίριαζε γάντι στη Λαβίνια. Το Idole του Armani πρωτοκυκλοφόρησε το 2009 και παρά τις υψηλές προσδοκίες του Οίκου, δεν έγινε Code (το γυναικείο, αλλά και το ανδρικό Code είναι πολύ μεγάλα best sellers της μάρκας).

© beautyworkshop.gr

© beautyworkshop.gr

© beautyworkshop.gr

© beautyworkshop.gr

Γλυκόπικρο, με δυνατή εκκίνηση που στη δική μου μύτη είναι κυρίως αχλάδι και πορτοκάλι, το Idole δεν γίνεται να περάσει απαρατήρητο, κυρίως την πρώτη ώρα -αξίζει, ίσως, να αναφέρω πως, αν και δεν είναι το ωραιότερο άρωμα που έχω δοκιμάσει στη ζωή μου, είναι από τα λίγα που όταν το φοράω, με ρωτάνε “τι φοράς”. Όσο περνάει η ώρα, γίνεται λίγο μεταλλικό, και αρχίζει να ξεχωρίζει το σαφράν στην καρδιά του. Κι εκεί που περιμένεις πως τίποτε άλλο πιο ενδιαφέρον δεν πρόκειται να συμβεί, το σαφράν δίνει τη θέση του σε έναν συνδυασμό vetiver, patchouli και μια ξύλινη νότα που λέγεται styrax και το άρωμα πραγματικά εκρήγνυται. Ακόμα θυμάμαι, στο πλαίσιο μιας παλιάς παρουσίασης, την πρώτη φορά που μύρισα styrax αδιάλυτο: νόμιζα πως κάπου έχει πιάσει φωτιά! Η νότα είναι πολύ ιδιαίτερη και δίνει στο άρωμα ένα σχεδόν ιερατικό φινάλε, κατά τη γνώμη μου από τα καλύτερα που έχω δοκιμάσει.

Το Idole είναι ένα δύσκολο άρωμα. Ακριβώς όπως δύσκολη είναι και η Λαβίνια, ως ψυχοσύνθεση. Όμως, δεν είναι ακατανόητη. Μπορεί να μην σου αρέσει ο τρόπος της, αλλά είναι, μέσα στην σκληρότητά της, ένας πολύ “καθαρός” άνθρωπος. Ακριβώς το ίδιο πράγμα συμβαίνει με το Idole: μπορεί να μην είναι το “κλασσικό” (λέγοντας κλασσικό, εννοώ γλυκερό) άρωμα που οι περισσότερες γυναίκες θα λάτρευαν με την πρώτη, αλλά ουδείς μπορεί να αρνηθεί πως πρόκειται για ένα εξαιρετικό άρωμα.

Στο background, το Eau de Toilette το οποίο δεν κυκλοφορεί στην Ελληνική αγορά © beautyworkshop.gr

Στο background, το Eau de Toilette το οποίο δεν κυκλοφορεί στην Ελληνική αγορά © beautyworkshop.gr

Με μεγάλη λύπη μου έμαθα πως το Eau de Toilette (εξίσου όμορφη σύνθεση, αλλά με λιγότερο μυστήριο και αρκετά μικρότερη διάρκεια, στο δικό μου, τουλάχιστον δέρμα), δεν κυκλοφορεί πλέον στην Ελληνική αγορά. Όμως, το parfum -που κυκλοφορεί κανονικά- αναπληρώνει επάξια το κενό. Αν αγαπάτε τις αντιθέσεις, και αν δεν έχετε συμπαθήσει, ως σήμερα, κανένα άλλο άρωμα του Οίκου, δοκιμάστε το: μπορεί να είναι η αρχή μιας πολύ δυνατής σχέσης.

Υ.Γ. Δεν ξεχνώ πως σήμερα είναι Μεγάλη Παρασκευή, και η ανάρτηση, προφανώς, δεν επελέγη τυχαία: το “Πένθος” δεν θα μπορούσε να ταιριάζει περισσότερο στη σημερινή μέρα. Με το ίδιο σκεπτικό διάλεξα και το τραγούδι. Η μεγάλη Κατερίνα Στανίση -πρόσωπο των ημερών, λόγω της γνωστής -πολύ έξυπνης, κατά τη γνώμη μου- διαφήμισης των Jumbo έχει ερμηνεύσει με τον πλέον ταιριαστό, όσο πένθιμο τρόπο χρειάζεται, ένα πολύ όμορφο τραγούδι του Σταμάτη Κραουνάκη, ύμνο στις μικρές Αναστάσιμες Κυριακές που όλοι δικαιούμαστε στην καθημερινότητά μας. Όσο για την προφανή σύνδεση (Idole σημαίνει είδωλο στα Ελληνικά), το παραδέχομαι. Ήταν απολύτως προμελετημένη.

Καλή Ανάσταση σε όλους!

Χαριτωμένη

Advertisements

BW Topics

BW Archives

BW Calendar

May 2013
M T W T F S S
« Apr   Jun »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

BW on Skype: BeautyWorkshop.gr

All about BW

beautyworkshop.gr

beautyworkshop.gr

beautyworkshop.gr is a (very) personal blog on beauty –the beauty hidden in bottles and perfumes, but also the other side of it, the one you discover in a great song, a well-cooked meal, a book you don’t want to stop reading or a conversation with a person that loves his or her job.

View Full Profile →

The Idle Cooperative

Σκέψεις - Απόψεις - Εμπειρίες

The Fragrant Man

Fragrant Thoughts, Fragrant Journeys, Perfume Personalities, Interviews and Private Collections from Around the World

A Man's World

Man stuff and things you should know.

iphigeneia panetsou

A fine WordPress.com site

my gourmet nightmare

delectable recipes for sensitive foodies

Bold Athens

Explore your city

The Curly Sue

pop culture/nasty stuff

Mamatsita

Homemade recipes-Homemade Fun

Don't give a SHIRT

My style, my fashion, my passion

meanwhile

"Social misery has inspired the comfortably-off with the urge to take pictures, the gentlest of predations, in order to document a hidden reality, that is, a reality hidden from them. Gazing on other people's reality with curiosity, with detachment, with professionalism, the ubiquitous photographer operates as if that activity transcends class interests, as if its perspective is universal. In fact, photography first comes into its own as an extension of the eye of the middle-class flâneur, whose sensibility was so accurately charted by Baudelaire. The photographer is an armed version of the solitary walker reconnoitering, stalking, cruising the urban inferno, the voyeuristic stroller who discovers the city as a landscape of voluptuous extremes… The flâneur is not attracted to the city's official realities but to its dark seamy corners, the neglected populations—an unofficial reality behind the façade of bourgeois life that the photographer 'apprehends,' as a detective apprehends a criminal."

ΒΙΒΛΙΟΑΝΙΧΝΕΥΤΗΣ

Απευθυνόμαστε σε ανθρώπους που αγαπούν τα βιβλία: Παλαιά (σπάνια, δυσεύρετα, εξαντλημένα, μεταχειρισμένα), και καινούργια. Διαθέτουμε σήμερα, τα βιβλία που θα ψάχνετε αύριο.

Ephemeron

Παρατηρώντας τη βιομηχανία του εφήμερου

η Μπουρού

Μπουρού η (Charonia Tritonis) μεγάλο κοχύλι που χρησιμοποιείται ως τηλεβόας.Λέγεται επίσης κόχυλας,κήρυκας,τσαμπούνα και κόργιαλος.

Αναγεννημένη

"Και το ξερό κεφάλι μου μυαλό ποτέ δε βάζει, όσο τα πόδια μου βαστούν, στο δρόμο θα με βγάζει"

Σχόλια για in my closet

life is beautiful…the only thing we need is to know the techniques!

Follow us or DIE!

Everything is DONE to satisfy YOU!

%d bloggers like this: